Stilstand verveelt

door Hans van Drongelen

Wij pastores willen maar de diepte in, ervaringen van mensen in een groter en weidser perspectief plaatsen. Dat is toch onze opdracht? Maar mensen in deze tijd, vooral jonge mensen, zitten hier niet op te wachten. Die hebben genoeg aan de activiteit zelf. Die willen vooral veel doen, in een hoog tempo. Er is iets veranderd de laatste tijd. Zijn wij als studentenpastores in staat om deze verandering te begrijpen? Of zijn we inmiddels hopeloos ouderwets?

Als ik bestuurders van studenten- en studieverenigingen spreek word ik overrompeld door de snelheid van leven en de haast onophoudelijke stroom van activiteiten waarin zij opgenomen zijn. De ene activiteit is nog niet voorbij of ze storten zich in het volgende evenement. Tijd om na te denken en de waarde of betekenis van een bijeenkomst te bepalen is er niet. Ik hoor hen verbluft aan. Als ik de vraag stel: Wat gaan we doen?, buigen ze de vraag ook onmiddellijk om. Dan gaat het niet om 'Wat gaan we doen?' maar om de vraag: hebben wij daar tijd voor? Er wordt niet gekeken of iets interessant is en/of meerwaarde heeft voor de leden van de vereniging. Nee, ze zijn niet weerstrevend of botweg anti. Ze vinden alles prachtig, en zeker ook ideeën van MoTiv. Maar het gaat om de praktische vraag: hebben we nog een gaatje?

Ontheiliging

Pastores zijn door opleiding en training verticalisten. Hoogwerkers en diepgravers. Zij zoeken rust, willen de heftige dynamiek waarin mensen leven tot staan brengen en ervaringen uitdiepen. Maar   is dit een zinnige houding? In een column in NRC Handelsblad van vrijdag 29 oktober jl. wees Marjoleine de Vos op een essay van de Italiaanse auteur Alessandro Baricco, waarin deze aangeeft dat er een 'ontheiliging' van de oude cultuur heeft plaatsgevonden. Waarden als 'verdieping' en 'inspanning' hebben afgedaan. En hoezeer verticalisten daar rouwig om zijn – zij zien het als een afbraak van hún cultuur – is de werkelijkheid een andere geworden. Om deze verandering rouwen is fout en kortzichtig.

Betekenis

Want, zegt Baricco, jonge mensen zoeken net als ‘wij’ betekenis, maar ze vinden die niet ergens in de diepte, maar in de snelle aaneenschakeling van verschillende elementen. Die opeenvolging is voor hen zinvol. Ze houden niet van stilstand. Stilstand verveelt ze meteen. Stilstand is negatief. En als je dat niet kunt vatten begrijp je jonge mensen niet. Erger nog: dan hebben ze gewoon geen boodschap aan je. Je bent voor hun levenstempo en de betekenis die deze voor hen heeft niet relevant. Iets om over na te denken.

Nu ik erover nadenk moet ik tot mijn eigen verwondering toegeven: ik geloof dat ik dit eigenlijk ook heb. Meer en meer. Ik ben misschien niet veel anders.