door Günther Sturms
Op 7 februari jl. organiseerde MoTiv een filmavond als voorbereiding op Pasen. Als startbijeenkomst en als leidraad van het Paasproject is gekozen voor de prachtige film Des Hommes et des Dieux. Een film die goed past bij ons christenen in onze moderne wereld.
De film Des Hommes et des Dieux van regisseur Xavier Beauvois is gebaseerd op een waargebeurd incident en speelt zich af in 1996 in een klooster, ergens in Algerije. Daar leven acht Franse monniken in volstrekte harmonie met de islamitische dorpsgenoten. Alles gaat jaren goed tot terreur en geweld de regio steeds meer beginnen over te nemen. Als fundamentalistische groeperingen een aantal buitenlandse werknemers vermoorden, beginnen de monniken zich af te vragen of het wel veilig is om in hun klooster te blijven. Ondanks hun twijfels besluiten ze niet te zwichten voor de terreur en vertrekken ze niet, daarbij troost vindend in hun sterke geloof.
In Des Hommes et des Dieux staan de persoonlijke afwegingen van de acht monniken centraal, die voor zichzelf moeten uitmaken om te blijven of te vluchten voor het gevaar. De film trekt veel tijd uit voor onderlinge discussies en laat daarbij op fraaie wijze zien hoe iedereen worstelt de juiste beslissing te maken.
Uiteindelijk lukt het broeder Luc (Lambert Wilson) iedereen ervan te overtuigen dat het beste zou zijn om voet bij stuk te houden en te blijven vertrouwen in kracht van God. De monniken voelen zich ook verantwoordelijk voor de dorpsgenoten die geterroriseerd worden door het geweld en bij hen aankloppen voor medische steun. De verantwoordelijkheid van de monniken slaat nooit om in een postkolonialistisch superioriteitsgevoel, dat natuurlijk altijd op de loer ligt. Alsof de Algerijnse dorpelingen per definitie behoefte hebben aan de aanwezigheid van Franse monniken.
Zo ligt het helemaal niet. De monniken blijven, omdat ze een belofte hebben afgelegd aan elkaar en aan God. Ze zijn zich bewust van de gevolgen van hun keuze, maar wijken niet. Dit wordt schitterend benadrukt in een zeldzaam ontroerende scène aan het eind van de film als de acht hun laatste avondmaal aanvatten met de muziek van Tsjaikovski’s Zwanenmeer op de achtergrond.
Parallellen met pasen en onze christelijke waarden zijn duidelijk te trekken. Als christenen hebben wij beloften aan elkaar en aan de eeuwige gedaan om het Koninkrijks Gods uit te dragen. We hebben een prachtig verhaal over geloof, hoop en vrede. Als katholiek theoloog noem ik de sociale leer van de kerk. In tijden van kerkkrimp en onbegrip van zou je haast de kerkdeuren willen sluiten voor ‘vreemden’ en zo het seculaire discours verlaten. MoTiv blijft luisteren en in gesprek met alle mensen, met alle studenten. Want ook in de ‘buitenwereld’ is heil en schoonheid te vinden. Ook als het moelijk wordt en we de woorden soms niet hebben. Of woorden die op het eerste gezicht ver af staan van onze kerkelijk-liturgische traditie. Blijven we in zo’n context trouw aan onze belofte aan elkaar?! Blijven we werken aan Kerk en Wereld?
Parallellen met pasen en onze christelijke waarden zijn duidelijk te trekken. Als christenen hebben wij beloften aan elkaar en aan de eeuwige gedaan om het Koninkrijks Gods uit te dragen. We hebben een prachtig verhaal over geloof, hoop en vrede. Als katholiek theoloog noem ik de sociale leer van de kerk. In tijden van kerkkrimp en onbegrip van zou je haast de kerkdeuren willen sluiten voor ‘vreemden’ en zo het seculaire discours verlaten. MoTiv blijft luisteren en in gesprek met alle mensen, met alle studenten. Want ook in de ‘buitenwereld’ is heil en schoonheid te vinden. Ook als het moelijk wordt en we de woorden soms niet hebben. Of woorden die op het eerste gezicht ver af staan van onze kerkelijk-liturgische traditie. Blijven we in zo’n context trouw aan onze belofte aan elkaar?! Blijven we werken aan Kerk en Wereld?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten